Il fornaretto e la sua scorta - di Carlo Azimonti - Bustocco

Un furnaéttu e a sò scorta



Ma la cüntáa a mé mama ‘na sía in pé d’ul fögu.
Gh’éa ‘na ölta un servitúi d’un furné da gialdu, che a matina bunúa cha l’ea ancamó noci, ‘l andéa turnu pa’ i cassín a passá a paóla ai paisán, par faghi saé u ùa da purtá a chösi ul pàn.
Intantu ch’al caminéa par chi stravèl scüi ‘me in buca al lú, gha piaséa fá a só bráa cantadìna e di völti al sà ferméa a daghi ul bón giurnu ai russignö.
E lùi, cha lu cugnusséan cume vögn di só cár amìsi, sà déan gran premüa da rispondighi sübuto, in dà chèl lengàggiu deliziúsu ch’al fá pensá ai ángiul dul Signui.
Al furnarèttu, alégar e bón cumpágn d’un bucón da pàn, divótu áa Madona du Aütu, gha ueán ben tücci e tücc’i mám lu tegnéan ‘me ‘l só fiö, anca par vìa che lü, da máma, gha n’éa mía.
L’éa un bèl tusón, ragondu da fácia e rizu da caì. Una cái màma l’éa giá pensà, dopu cha l’avéssi passá ul suldá, da faghi spusá áa só tusa.
U invidia la ghé sémpar. Un niagiattu d’un malamenti, invidiusu dul bén cha gha ueàn a ‘sto brau fiö, la pensá bén da cüál in sü a stráa da nóci par dágan una masnáa e faghi passá a vöia da cantá. Intantu ch’a lu specéa dadré dal sciesa e l’éa li prontu par saltagh’adossu, l’ha üstu che ‘l furnaéttu l’éa in cumpagnìa da oltar dü, grandi e grossi e ben piantái.

Ul malìgnu l’ha capì ‘l maéncu e inveci da saltá föa, a gattón al s’é slisá via, cunt’ul malvágiu prupositu da cüál á nóci adré e da fássi ütá d’un cái óltar malamenti cumpágn da lü.
A nóci adré l’é vegnüa, e dadrè dal sciésa ul malvagiu ‘l éa lí, inséma a tri macachi dáa só qualità, a speciá che’l furnaéttu al vegnéssi. Difatti al vègn, cantandu cume sémpar, viscur ‘me ‘n péssu. Mó ‘l é bòna, al disi ul capu di macachi: pronti a saltá föa ! Ma, l’éa n’anmó da finì da parlá, ch’a ghé mancá ‘l fiá. Dadré dul furnaéttu ghéa una brègia da genti chi finían pü.
I quátar macáchi, ul capu e chi óltar tri, hàn mutü i gamb ‘in spalla, hin scapái e s’hin fèi vidé pü.
I paisàn gh’hàn dumandá al furnaéttu: ma chi l’é ch’a hìn tutti chi parsòn che a nóci ta cumpágnan ti ?
“Mén; nissön, mén a ó turnu sémpar da par mén !”
I paisán s’hinn guardái in facia ‘ön cun chèl óltar, stracüntái.
Al s’e saü dopu chi éan chi ch’a lu cumpagnéan.
Éan i pór morti. Chi pór morti che ‘l furnaéttu al gha diséa sempar tutti i sìi ul rusài....


"Büstocu", ossia, Carlo Azimonti


Da: 'IL TEMPIO', Bollettino mensile per l’erigenda Chiesa dei SS. Apostoli Pietro e Paolo, febbraio 1932.


Altre composizioni di Carlo Azimonti