Giöbia - di Angelo Crespi
Giöbia

Incö a l’é a
Giöbia, ul dí scenén,
sa mangia ul risòtu cont’aa
lugániga, dü núsi, e un grugnén
da grána e che fadíga...béaghi dré
un paa da bicéi da vén, e sa l’é
‘na bèla cumpagnia par finí
pulídu sta baracáa,
l’é d’obligu
fa ‘na cantáa.
Pö sa va in
mèzzu a ‘na
piána e sa dá fögu aa Giubiána, te a sta téntu da pizzá
chèla fèi da páia, scarón e radisi, da guardá nón dumá
i vistí sin ruti o lisi, parché se da nón sa va a risciu da brüsá ‘na cai carampána cha ghe li a idé, cun sü
an’l’é di culzón pién da bögi, strasciái sul cü e cun föa i ginögi. A l’é própi cambiá ul mondu, mó i
van a tö i culzón nöi, ma in giá ruti e smagiái e par
da pü i custan cai...peró a in firmai. Mó par staghi
dré a moda, sti tusán, sa vistísan tème di Giubián.
Uamái al fa pü stravísu idé sti bagián, ánca
d’invernu ‘ndá in giru cun foa u’l bustrísu.
Fa nagùta, lássai fa mi vöan, a sti ochi,
l’impurtanti a l’é, par nögn büstóchi,
che a Giöbia la se brusáa e nögn an fei
‘na bela         paciáa.
Par campà         cent’ann
bisogna         daghi trá
a chel         pruérbi
cal disi:          “laùa
mangia,           béi,
e caga         e lássa
ch’a la         vaga”.
Viva a         Giöbia
viva         nögn
e po’ viva        pü nisogn.


Angelo Crespi (Masén)


Altre composizioni di Angelo Crespi