Ul maá - di Paolo Stelluti Ul maá


A 'l ha sghiá via inscì
dü dì dul carlandái,
vögn dopu chel’oltar,
dü dì da scighéa
spendüi dumá a durmì.
A l’ha sentü non par dü dì
ul ronfu sturnu dul ventu
ch’al mèna via i puasìti
e ‘l fá balá i müdanti
tacá sü a sügá.

I ann dáa guèra,
a fám,
ul lauá
a l’éa tütu un carnaál
in di curnisi da velü
dul só parlá.

Al pizéa ul ciau, áa basua,
inscì, daparlü,
dumá par risiá un po’ cunt i paól dul giurnal
e par lengi dughé c’a seu stèi a giügá
in di mé ginögi scurtegái.

Diául d’un omm,
m’al féa a essi inscì maá
e a eghi ul gossu da fümá?

Al ghéa mai da dübi,
a l’éa sempar dré a cösi un öu
o giüstá ‘na röa,
a l’éa teme mén, teme essi innanzi a ‘n spègiu:
a ma paéa da idémi candu ca saó stèi végiu.
A g’ho mia da dübi,
a saó tème lü:
ul có düu ‘mé ‘n müu,
sempàr lì a speciá ul strassù.

Mó c’ a sum dré scrìi
hin passá des’ann,
a só usi
a l’è dumá un dulùi dulzi e luntàn.

Ul trenu, trol svèltu pa a só bicicléta
al táia ul brügu dul Tisèn,
e ma pái da sentìl anmó
usá un chèi cristu;
ma da föa
in dáa sìa
a indüinu dumá ul versu crüu
d’un chèi scurbátu.


Paolo Stelluti


Altre composizioni Paolo Stelluti